|
Brief van Minister Generaal Joachim Giermek bij gelegenheid van 4e Eeuwfeest van de geboorte van de H.Josef van Cupertino
27-04-2003
|
IVde Eeuwfeest van de Geboorte van St.Jozef van Cupertino 1603 – 2003.
IK BEN JOZEF, JULLIE BROEDER
Franciscaanse medebroeders en zonen van onze geliefde Vader Franciscus, Jesus roept ons elk uur. Onderhoudt zijn Regel en zingt met vuur:Lang leve, Lang leve Jesus’liefde
(Sint Jozef van Cupertino)
1 Dierbare medebroeders, met grote vreugde schrijf ik deze brief aan U nu wij tesamen de figuur en boodschap in herinnering brengen van onze medebroeder de heilige JOZEF VAN CUPERTINO bij gelegenheid van het IVde eeuwfeest van zijn geboorte. Hij werd geboren op 17 Juni 1603 in Cupertino, in het kleine centrum van Salento in Zuidelijk Italie in een culturele, sociale en politieke context, die complex was en in een overgangsfase verkeerde, zoals die van vandaag. Sommige van onze provincies hebben een grote belangstelling voor deze heilige, want de ene provincie beheert de plaats van zijn geboorte (Provincie van La Puglia), terwijl de andere provincie zijn stoffelijk overschot bewaart (Provincie van de Marches). Beide hebben speciale vieringen georganiseerd, die lopen van 18 september 2002 tot 31 december 2003. Maar de hele Orde wil de Heer danken voor de gift, die ons en de Kerk geschonken is in deze eenvoudige en buitengewone man Gods.
2 De viering van het Eeuwfeest nodigt ons uit om te kijken naar onze medebroeder, die geroepen werd door de Heer om Hem te volgen op de weg der heiligheid in een byzondere hoge uiting van het Christelijke leven. Hij neemt een speciale plaats in de historische context, waarin wij leven: hij wordt voor ons, zijn medebroeders en voor alle Christenen, een profeet van het evangelische leven, van de suprematie van God, van gebed, en van het contemplatieve leven. Zijn mystieke ervaring, zijn affectieve devotie tot mensgeworden en lijdende Jezus, en tot de Maagd en Moeder Maria, wijzen naar de weg van een eenvoudige en hoopvolle overgave aan God de Vader, een toegewijde en spontane vereniging met de Zoon, en een onderworpenheid vervuld van de heilige Geest. Hij was een eenvoudige man, met inzicht en een geest van gebed en een kleine joviale authentieke confrater. Slechts de gedachte aan of het zien van het heilig gelaat in de viering van de Eucharistie of het luisteren naar Gods Woord, kon hem in extase brengen en hem oplichten van de aarde in een “vlucht” in de lucht.
Als een getrouwe volgeling van Franciscus zocht hij voortdurend naar de heilige wil van God, waarin de ziel voldoening vindt en het hart vreugde en waarin de totale gehoorzaamheid bij het navolgen van elke beschikking van de overste centraal staat. Zijn geestelijke ervaring in het volgen van het kruis deed hem een grote gelijkenis met Christus verwerven, waardoor hij voor ons, in dit Eeuwfeest, een bron wordt van genade en van een meer verdiepte bezinning op de betekenis van ons Franciscaans charisma in de context van onze tijd, in een wereld die verandert en van ons een vast omlijnde en duidelijke identiteit vraagt van leven en getuigenis.
Jozef, onze Broeder
3 Ik dacht dat het een goed idee was om jullie de geschiedenis van Jozef in herinnering te brengen, de zoon van Jacob, die wij lezen in het Boek Genesis als een
bijbelse ikoon, waar we de geschiedenis herlezen van Sint Jozef van Cupertino en van de boodschap, die onze heilige medebroeder ons aanbiedt bij gelegenheid van de viering van het eeuwfeest.
Jozef zei tegen zijn broeders:”Ik ben Jozef! Is mijn vader nog goed gezond? Toen zei Jozef tegen zijn broeders:”Kom dichter bij mij” Toen zij dat gedaan hadden, zei hij:”Ik ben, Jozef, jullie broeder. Het was werkelijk voor het doel om levens te redden dat God mij hierheen stuurde voor jullie uit. De reden waarom God mij voor jullie uit stuurde, was om voor jullie een plek op aarde te verzekeren en om jullie levens te redden in een buitenwone bevrijding van de hongersnood. Vertel mijn Vader alles over mijn hoge positie in Egypte en over alles wat jullie gezien hebben. Toen kustte Jozef al zijn broeders en weende over ieder van hen: en toen alleen waren zijn broeders in staat met hem te praten. (Gen 45, 3-5,7,13,15).
Van het hierboven vertelde verhaal komen enkele verzen naar boven, die ik onder jullie attentie wil brengen.
Ik ben Jozef! We kennen het verhaal: Jozef was verkocht door zijn broeders als een slaaf, en is nu aangesteld om allen in Egypte te leiden (Cfr.Gen 41,41) en hij heet zijn broeders welkom, die daarheen kwamen vanwege de hongersnood in het land van Kana en hij biedt hen gastvrijheid en hulp aan. Jozef laat het toe, dat hij herkent wordt door zijn broeders Ik ben Jozef! Het is een uitdrukking van identiteit: hij presenteert zichzelf aan ons als een man met een geschiedenis en bijgevolg met een oorsprong. Wij willen deze uitdrukking lezen in de context van de gebeurtenissen van Jozef van Cupertino. Hij wordt aan ons, zijn medebroeders, na 400 jaar getoond in een historische context gevuld met tegenstellingen, van bewijsmateriaal en stellingen te kust en te keur genomen uit het Evangelie en in scherp contrast met de christelijke traditie en hij nodigt ons uit ons te bezinnen op onze Franciscaanse identiteit als mannen die geroepen zijn Jezus Christus te volgen in een God toegewijd leven.
Wij hebben ook een geschiedenis en derhalve een naam, die is ons kwalificeert als navolgelingen van Christus. Deze identiteit draagt een persoonlijke verbinding en roept ons op tot een grotere en meer intieme kennis van de Vader, de Zoon en de H.Geest. De roeping waartoe wij geroepen zijn treed binnen in onze persoonlijke levensgeschiedenis en roept ons bij naam en voor deze oproep hebben we alles verlaten en zijn wij Jezus Christus gevolgd (cfr. 19,27).
Wanneer wij ons het mysterie van onze roeping om Christus te volgen in het God toegewijde leven voor de geest halen en terwijl wij toestemmen om de impuls van onze roeping te hernieuwen, is ons spontaan antwoord dat wij het er mee eens dat we ons vernieuwen, en spoort het ons aan om af te rekenen met gevaarlijke middel-matigheid in het geestelijk leven, en met toenemende secularisatie en consumptie mentaliteit.
Bijgevolg gaat het nu om onze eerste liefde terug te vinden, de inspirerende vonk, vanwaaruit het volgen van Christus begon en om ons weer gewaar te doen worden van het mysterie van onze roeping, welke ieder van ons tot een meer intieme verhouding brengt met God, zoals Sint Jozef benadrukt: als er iets goeds in mij is, dan is dat allemaal vanwege een speciale genade van God.
4 Is mijn Vader nog goed gezond? De vraag, die ons gesteld wordt, is voor ons, Zonen van dezelfde Vader Franciscus, een uitnodiging om de tekenen van ons gezamenlijk vaderschap te vinden, daar waar ons navolgen de speciale kentekenen vertoont van een charismatische identiteit: leeft onze vader Franciscus van Assisi nog in ons, in onze communiteit, in ons dagelijkse leven? De oproep, die onze broeder aan ons doet - Jozef, een getrouwe leerling, een authentieke franciscaan - bestaat in het op geestelijke wijze herlezen en vernieuwen van zijn geestelijke ervaring, de keuze om Christus te volgen in de voetstappen van Sint Franciscus. Het vieren van het eeuwfeest van zijn geboorte komt hier op neer: steeds meer en altijd Christus toe- behoren, het centrum van het Godtoegewijde leven en van de franciscaanse navolging; opnieuw met enthousiasme de weg van bekering en vernieuwing inslaan.
Sint Jozef, leerling van Sint Franciscus van Assisi
5 Laten we, daarom even stilstaan en kijken naar de typische Franciscaanse aspecten van Sint Jozef van Cupertino, die zich onderscheiden in zijn geestelijke en biografische fasen in zijn leven. Het arme kind van Bethlehem, de gekruisigde Christus en de Eucharistie zijn de wegen waarlangs Jozef zich bewoog. Zijn strikte opstijging, zijn extase, volgt in spiritueel opzicht de historische context van vasten, geseling, en ontzegging, met als doel om de innerlijke mens op te voeden via een gedaanteverandering en zuivering van zijn bestaan, zoals zijn levensverhaal laat zien, en geheel volgens zijn aard.” Op dit punt heeft hij de ervaring van Sint Franciscus in een veelvuldig Vasten afgestemd op een spirituele weg. Maar misschien was het meest opvallende spoor zijn totale armoede verworven door de met moeite tot stand gebrachte scheiding van dingen en geld, zoals hijzelf schreef: de tegenstand die ik ervoer in mijn heilige roeping was des te meer onwaardig, omdat het veroorzaakt werd door te veel liefde, die ik had voor onzinnige dingen van geen belang…Ik maakte enkele voornemens om mijzelf te ontdoen van alles, maar de voornemens waren zo lauw, dat zij nooit werden uitgevoerd.
Het is interessant te zien dat deze weerstand, die de Heilige ondervond in zijn roeping, een concrete geestelijke betrokkenheid tot stand bracht. Deze kwam tot stand door het voornemen om zichzelf te ontdoen van alles, dat aanvankelijk zelfs lauw was en nooit uitgevoerd. Het deed hem desalniettemin – zoals het staat in zijn biografie – zichzelf te overwinnen om zover te gaan dat hij “alles wist op te geven met vreugde”. Toen had er een ommekeer plaats in zijn hart: Ik zag de wereld met andere ogen: ik wendde mij af van mijn familie en van gesprekken met anderen, deed afstand van mijn linnen kleding, ik sliep bovenop tafels, en gaf mijzelf over aan boete en beschouwing. En we weten dat hij de rest van zijn leven doorbracht in de meest authentieke armoede door zover te gaan dat hij geen andere wil had dan die van zijn Oversten.
6 De beleving van de armoede in de tijd van Jozef van Cupertino, was er een van totale onthechting van zichzelf om aldus uitsluitend God toe te behoren door bemiddeling van de Kerk en van de Oversten van de Orde. De Godtoegewijde armoede, samen met de gehoorzaamheid en kuisheid voor het Rijk der Hemelen, wordt bij Jozef tot een visie, die ook ons -als zonen van Franciscus van Assisi-, die eens kozen voor een radicaal evangelisch leven, aanspoort om te beleven.
Deze beschouwing zou concreet bewaarheid moeten worden in ons dagelijks leven. De huidige mentaliteit stelt ons alledaags leven voortdurend op de proef en dwingt ons om te vechten getrouw te blijven aan de Geloften die wij uitgesproken hebben bij onze religieuze professie. We herinneren ons dat het zijn eerste bedoeling in feite was om te getuigen voor God van de ware rijkdom van het menselijk hart en van het antwoord van het Godtoegewijde leven dat ligt in de beleving van de evangelische armoede…..gepaard gaande met de werkelijke verwezenlijking ervan in de bevorde-ring van de naasteliefde.
7 De motivatie, die deze toewijding stimuleerde in het leven van Jozef, was bedoeld om hem te leiden in het beantwoorden van het sterke appčl van God en aldus zijn hart naar Hem te richten, naar het Gelaat van Jesus Christus, dat het Kind beschouwt in het mysterie van de menswording, Lijdende aan het Kruis en Verrezen uit het graf, in de Eucharistie, dit heilige Sacrament, waar Zijn Majesteit van hart tot hart spreekt, van geest tot geest. Zoals Franciscus van Assisi, bleef zijn blik meer dan ooit gericht op het gelaat van de Heer, een Gelaat, dat ons altijd uitnodigt om het te herontdekken levend en werkzaam in onze dagelijkse levens tijdens het voortdurend luisteren naar het Woord, in de veelvuldig ontvangen van de Sacramenten van de Eucharistie en de Verzoening, een intens leven van gebed en geestelijk toewijding; in tijden van tegenspoed, in het leven met medebroeders en in de Kerk.
Jozef van Cupertino door middel van het beschouwen van het mysterie van Christus, nodigt ons uit om ons leven van toewijding te voeden bij de bronnen van een soliede en diepe spiritualiteit…..Het geestelijke leven, gezien als een leven in Christus, een leven volgens de Geest, ontpopt zich als een itinerarium van toenemende getrouwheid., waarin de Godtoewijde persoon in volle gemeenschap is van liefde en dienst in de Kerk.
8 Getrouwheid in ons geestelijke leven moet ons dagelijks leven karakterizeren, als wij een geloofwaardige getuige willen zijn. Als we ons bestaan willen doen profeteren aan de mannen en vrouwen van vandaag, dan moeten we veel aandacht besteden aan de geestelijke uitstraling van ons dagelijks leven in een vernieuwde liefde voor comtemplatie, en aan de kracht van het Woord van God, zonder vrees om iets te kort te doen aan het Apostolaat van onze missie, welke in deze zin grotere overtuigings- kracht verwerft. We herinneren ons dat er van Franciscus van Assisie vermeld staat in de bronnen: elke dag en elk moment komt van zijn lippen de herinnering aan Christus en met hoeveel gevoeligheid en zachtheid sprak hij tot Hem, hij sprak met Hem met tedere liefde. Houdingen die wij eveneens waarnemen in het leven van Sint Jozef, die zichzelf omschrijft als een dronkaard, die niet zichzelf is en aldus zingt en danst, want hij houdt van de Heer met heel zijn hart.
9 Terugkerend tot de bijbelse ikoon voorstelling, zou ik andere versen willen onderstrepen, die nog beter het voorkomen van het levensverhaal van Jozef van Cupertino toelichten, terwijl zij het typisch Franciscaanse karakter van zijn ervaring benadrukken.
“Come dichter bij mij!” Zij kwamen naderbij en hij zei tot hen:” Ik ben Josef, jullie broeder.” Alles waar we tot nu toe over gemediteerd hebben, heeft ons in staat gesteld gesteld om dichterbij te komen en in het gelaat van de Heilige van Cupertino onze Broeder te herkennen, een man die leefde en geloofde in het broederlijke leven.
De Communiteit is een vitale bakermat. Het is de plaats waar de Orde zich ontwikkelt; dit is een gave, die de Allerhoogste aan Franciscus gaf in het begin van zijn ervaring. Die gift vernieuwt zich steeds in het leven van de communiteit door de broeders en zusters, die dezelfde Heer ons gegeven heeft.
Jozef miste vanwege zijn buitengewone Godservaring de afwezigheid van de com-muniteit. Alleen in de laatste jaren van zijn leven, in Osimo ervoer hij de aan-wezigheid van zijn medebroeders, die hem dagelijks na het souper bezochten. Zij onderhielden zichzelf met hem in gesprekken over goede dingen, luisterden naar zijn onderrichtingen, en zongen zijn strofen. Het was zijn stijl om altijd het woord naasteliefde op zijn lippen te hebben en hij sprak met zoetheid. De feiten komen overeen met deze woorden. Eens, toen twee medebroeders in conflict waren, riep hij hen tot hun zinnen en met strenge vermaningen van de naasteliefde, en herstelde hij de eensgezindheid die zij voorheen hadden. Hij was daarom een leiding gevende geest van het broederlijke leven, waaruit zich een fundamentele rol ontwikkelt in de geestelijke weg van Godtoewijde personen, ten bate van hun voortdurende vernieuwing als wel voor de voltooiing van hun zending in de wereld.
10 Kom dichter bij mij betekent voor Jozef dat hij nog eens de vreugde ervoer van het broeder binnen handbereik te zijn en om een spiritualiteit van gemeenschap te beleven (broeders van de communiteit), hetgeen betekent de capaciteit te hebben om medebroeders in geloof te horen in de diepe eenheid van het Mystieke Lichaam, zoals iemand die tot mij behoort; de resultaten, die zijn verkregen uit de manier waarop iemand hoort en handelt, bestaan uit het gezamenlijk delen van lief en leed, zowel als het aanvoelen van elkaars verlangen en het zorgen voor elkaars noden, en ook uit het aanbieden van een ware en diepe vriendschap.
Naast de spiritualiteit van gemeenschap te beleven is er ook het talent om bovenal te kijken naar alles wat er positief is bij die andere, om hem welkom te heten en hem te waarderen als een gift van God; de spiritualiteit van samendelen is de hoofdweg naar een toekomst van leven en getuigenis.; de medebroeder wordt een sacrament van Christus en een ontmoeting met God.
We zouden de raadgeving van onze heilige medebroeder ter harte moeten nemen als hij zegt: het ware en duidelijke teken om te weten of iemand God opnieuw ergens vindt is de eenheid. We zouden de onvervangbare waarde van het broederlijk leven moeten herontdekken, er in geloven en het uitdragen in elke communiteit, haar versterken daar waar zij verzwakt is, haar weer opbouwen waar onze broosheid, egoisme en jaloezie haar proberen te breken, altijd ons ervan bewust zijnde dat hoewel een communiteit een menselijk constructie is, zij voor alles een gift is van de Geest en dat het de meest hoge roeping van een mens is om in gemeenschap te treden met God en anderen namelijk zijn medebroeders.
11 Jozef van Cupertino, man van gebed, van innerlijk leven en broederlijk gemeenschapsgevoel, is ook een man van jovialiteit. Het teken van vreugde is het teken van een authentieke geestelijke route, van een authentieke verwantschap met God en met de medebroeders.
Als wij terugkeren naar het beeld van het bijbelse stuk hierboven, zien wij dat het ontmoeten van de medebroeders in een diepe vreugde verandert, de uiting van een gevoel dat het hart van iedereen aangrijpt.
Vertel mijn Vader over mijn hoge positie in Egypte en alles wat jullie gezien hebben.
Diep ontroerd omhelsde Jozef al zijn broeders afzonderlijk: en alleen toen waren zijn broeders in staat met hem te praten.” Jozef van Cupertino treft ons vanwege zijn aanstekelijke jovialiteit, die hem karaktiseerde. Het blijft moeilijk te begrijpen dat de liefhebbende zanger van strofen wordt gekruisigd door het onbegrip en de valse beschuldigingen, die tegen hem in gebracht worden.
Zoals de Serafijnse Vader leefde hij zijn hele leven in de volmaakte vreugde van beproefd geduld, dat leidt tot ware vreugde, die haar wortels vindt in de gemeenschap met de Heer en met de medebroeders. De boodschap van het Godtoegewijde leven herhaalt onophoudelijk, dat de suprematie van God bedoeld is voor de volle menselijke verwoording van zin en vreugde, want een mens is geschapen door God en is rusteloos totdat hij rust vindt in Hem. Naast de communiteiten van het Godtoegewijde leven zijn het plaatsen van hoop, plaatsen waar liefde is geroepen om te worden tot een manier van leven en tot bron van vreugde, sterk verbonden met gebed als de bron van de gemeenschap.
12 In de wereld van vandaag neemt vreugde vaak de kenmerken aan van een zinloos gesprek dat uitloopt op een leven van oppervlakkigheid. De media dragen bij tot een algemene mentaliteit, die gebaseerd is op een valse en denkbeeldige waarheid. De wereld van vandaag wordt overspoeld door onrust, die voortkomt uit eenzaamheid en stoornissen, en resultaat is van een niet eigen maken van waarden, van gebeurtenissen van onze tijd; hier schuilt een risico in van de ware zin van het leven te verliezen en te leven in gemoedsonrust.
Zonder een beschouwende blik is er geen goed begrip van hoeveel er gebeurt en van de betekenis van gebeurtenissen; zonder de beschouwende blik verliest alles zijn substantie. Het genot, de vreugde, de jovialiteit, die mannen en vrouwen van God kenmerken, komen voort uit het talent om zich te verwonderen en de aanwezigheid van de Schepper te ervaren in de alledaagse werkelijkheid. Elke lofprijzing zou moeten voortkomen uit het hart, en elk schepsel is als een bril. Hoe dwaas zou het zijn om een bril op te zetten, om de bril te zien en niet de dingen die in de verte zijn. Mensen zeggen: wat een mooie dingen komen voort uit de natuur! En zij komen niet op het idee om de God van de natuur te beschouwen. Van ons, medebroeders van Jozef, wordt gevraagd blije mannen te zijn. Wij hebben immers onze hoop gesteld op Jesus Christus; van ons Franciscanen, die met Hem in contact staan, wordt een authenthiek leven gevraagd, gericht op het beschouwen van God.
God heeft mij gezonden
13-“ Het was werkelijk om levens te redden, dat God mij voor jullie uit gezonden heeft. Om voor jullie een plek op de aarde te verzekeren en om jullie levens te redden op een buitengewone manier.” De uitdrukking “God heeft mij gezonden”, houdt beide begrippen bij elkaar: om de suprematie van Gods tussenkomst aan te geven. Het gaat over een oproep om te gaan. Hiertoe behoren ook de specifieke woorden “voor jullie uit”.
Het effect van deze oproep is drievoudig: a) met het doel om levens te redden, b) om voor jullie een plek op de aarde verzekeren; c) om jullie levens te redden door een buitengewone bevrijding. Tenslotte zijn er twee, die bij deze opdracht betrokken zijn:”God heeft mij gezonden”, namelijk God en de persoon die gezonden werd. Deze verzen suggereren een ander aspect, dat voorkomt uit de geschiedenis van Jozef en dat een horizon opent voor een beter begrip van de gave van Jozef van Cupertino voor onze Orde en voor de kerk: de zending.
14 Er is een roeping die begint met God en die doordringt tot in ons diepste bestaan; die roeping is niet uitsluitend voor degenen die geroepen zijn, maar is voor de opbouw van allen(cfr 1 Cor 14,26). God roept om uit te zenden. Wij ontvangen een zending op het moment waarop wij gevraagd worden. Jozef van Cupertino had zijn specifieke zending in de Kerk en in de wereld: voor ons uitgaande is hij een duidelijk teken van de suprematie van God en van zijn Genade, maar ook is hij een teken van hoop voor degenen die verwijderd zijn van de gemeenschap met God en die zoekende zijn.
Zijn geestelijke oefeningen, zijn extases, zijn “vluchten” herinneren ons eraan, dat de geest opwaarts gedreven wordt naar een werkelijkheid, die boven de mens van het derde millennium uitstijgt. Soms is deze verhuld in “virtuele paradijzen” en bevindt zich buiten de evangelische logica. Jozef was ons vooruit gezonden om een opening te maken in de muur van onverschilligheid en van een geloof, dat riskeert om zichzelf te laten inkapselen in de echte veiligheidsmechanismen. De hongersnood, die de broers van Jozef ertoe aanzet om voedsel te zoeken, wordt dan een gelegenheid, die God aangrijpt om opnieuw een betekenis aan het verhaal te geven.
Ook wij, vandaag, leven in een soort van hongersnood, die ons ertoe aanzet om te zoeken naar authenticiteit. Het is hier dat Jozef van Cupertino tot ons komt met de getuigenis van zijn leven: als God er niet was geweest om mij te helpen, God weet wat er dan van mij geworden zou zijn. Ik ben als het ware de steen van de bron, waaruit de wateren van genade zijn ontsprongen. Het fontijn geeft water van de ader zonder iets van zichzelf erin te doen.
Voordat de zending concreet zichtbaar wordt in haar activiteiten, komt deze al tot uitdrukking in het presenteren van Christus aan de wereld in de persoonlijke getuigenis. Verder is de zending er om ons gelijk te maken aan Christus. Zij is aanwezig en werkzaam in de wereld tot redding van de mensen.
Voor het Leven
15-Weet dat jullie geroepen zijn voor een zending, die in het Godtoegewijde leven een profetische taak heeft te herinneren en dienstbaar zijn aan het plan van God voor de mensen, het levensproject van heil en van verzoening in Jezus Christus. Jozef van Cupertino wijst ons een route aan, die we in de bijbelse tekst aangeduid hebben in drie etappes. De eerste is het “redden van levens” van de levenden van vandaag, juist op momenten waarop alles ons bedreigt en ons melancholisch maakt, en ons soms brengt op zeer droge onvruchtbare plaatsen, in heilloze situaties in ons leven. Om ons in leven te houden moeten wij het verlangen naar God in ons handhaven en verlevendigen. Zo herwinnen wij het vertrouwen in ons leven als Franciscanen en bezien wij met een positieve blik gebeurtenissen en personen.
De mannen van geloof zijn als grote bomen. Zelfs als zij geveld zijn, produceren zij altijd iets. Het tegenovergestelde daarentegen is dat, degene die geen geloof heeft, een boom is zonder wortels, die omwaait bij elke geringe windstoot.
16 De tweede etappe van deze reis luidt: “Om jullie een plek te verzekeren op aarde”. Dit is overleven in het land waar we geroepen zijn om onze Franciscaanse roeping te beleven wanneer wij een diepe Godservaring hebben en ons bewust zijn van de uitdagingen van onze tijd, vooropgesteld dat wij de theologische betekenis in het licht van het Evangelie..verstaan door middel van ons onderscheidings vermogen geleid door de H.Geest. Maar alles vraagt om een authentiek engagement in de gewone gang van zaken van het dagelijkse leven. Dit houdt in dat wij vertrekken vanuit Christus, d.w.z. altijd uitgaan van het toppunt van zijn liefde, toen Hij aan het Kruis zijn leven gaf.
Vanuit deze gesteltenis heeft Jozef van Cupertino de aanwezigheid van de Heer, weten te onderscheiden binnen de gebeurtenissen, de feiten, de personen: namelijk de aanwezigheid van de Heer, die de levensweg van elke mens begeleidt: hulp en redding komen van God.
17 “Om jullie levens te redden in een buitengewone bevrijding” is de derde etappe in de reis van de heilige van Cupertino. Om te leven volgens het Evangelie –zoals de Leefregel van Franciscus voorschrijft, heeft Josef gekozen om het Goede Nieuws waar te maken: ga met zijn twee aan twee naar de verschillende delen van de wereld en verkondig mensen vrede en boete voor de vergeving der zonden…. Ga met God, broeders en predik boete op de manier die hij jullie ingeeft aan alle boetelingen ..alle medebroeders, maar predik ook met werken.
De bijzondere ervaring van Jozef van Cupertino is een getrouwe uitdrukking van deze
opdracht van Franciscus aan de Minderbroeders: zijn biografie herinnert ons aan zijn onvermoeibaar openstaan voor velen van verschillende nationaliteiten en sociale klassen: zij gingen naar hem toe om te luisteren en om goede raad te ontvangen: ik ben als een steen van de bron, vanwaaruit het water der genade ontspringt.
18 Dit zijn de etappes van de reis, die Jozef van Cupertino ons voorhoudt, nadat hijzelf die reis eerder gemaakt heeft.
“Iemands leven redden” bezield met een spirituele instelling van leven, van gebed, van verbondenheid met God en van het volgen van Christus; -
“Het overleven van het land te verzekeren” door zich bewust te zijn van de historische tijd waarin wij leven; en door hierin tekenen van hoop te lezen en tekenen van het heil dat werkzaam is in Jesus Christus;
“In de broers van Jozef het leven van veel mensen te redden” door middel van een vreugdevolle getuigenis dat reden geeft tot de hoop, die in ons is. (cfr. 1 pt 3.15)
Het is een reis die wij zelf willen maken in dit Eeuwfeest, waarin wij de Heer danken dat Hij ons zo’n medebroeder heeft gegeven, die in ware begeestering wandelde op de weg van heiligheid en die ons uitnodigt niet tevreden te zijn met een leven van middelmatigheid en oppervlakkigheid, maar om te leven in een intens leven van bekering, om bovenal het Rijk van God te zoeken, in de totale ontlediging van onszelf totdat God uiteindelijk alles in alles is.
19 Tot besluit zou ik aan het einde van deze beschouwing over onze medebroeder Jozef van Cupertino naar degene willen kijken, die voor de Heilige krachtig en op een bijzondere wijze aanwezig was, de Moeder van Jezus. Voor haar had hij een sterke devotie, vervuld van tederheid. Zij was hem tot steun tijdens zijn gehele leven, vooral in de momenten van beproeving. Tot haar nam hij telkens zijn toevlucht, als hij behoefte had aan troost en vrede. Voor haar componeerde hij liederen, die hij zong op de verschillende feesten vergezeld van uitingen van vurigheid en van medeleven. Hij kon niet langer dan een uur van haar verstoken zijn, en hij riep dan uit: dit is onze Beschermvrouwe, Patrones, Moeder, Bruid, Voorspreekster, terwijl deze uitstorting van gevoelens besloten werd met een extase.
Zoals Franciscus van Assisi was ook hij de Moeder Gods intens dankbaar, want zij heeft ons onze Broeder gegeven, de majesteitelijke Heer. Vaak wiep hij zichzelf plat ter aarde voor de beeltenis van de Maagd van de Grot, een ikoon die vereerd werd in het heiligdom van Cupertino en waar hij op een bijzondere wijze van hield.
(Een copie van deze ikoon, die hem als gift gegeven was, vergezelde hem naar het Sacro Convento van Assisi en naar het klooster in Osimo, waar het tot op de dag van vandaag bewaard wordt).
Het is dan ook overduidelijk hoe deze moederlijke aanwezigheid van Maria hem vergezelde in zijn dagelijkse leven en hoe hij leefde tussen de liefkozende armen van een moeder. Dit is een verdere uitnodiging aan ons om opnieuw na te denken over de rol van de H.Maagd in ons Godtoegewijde leven als Franciscanen.
Dat is een leven volgens het Woord van het Evangelie, met de Serafijnse Vader als voorbeeld, in de gezegende omstandigheid, die ons een Moeder schenkt, een Zuster, Bruid en Dochter, want zij luisterde naar het Woord en voerde het in de praktijk uit, daarmee de wil vervullend van de Vader die in de Hemel is.
Conclusie
20 In het logo van dit IVde Eeuwfeest van de Geboorte van Jozef van Cupertino lezen wij opnieuw de woorden, die het motto vormden van het Jubeljaar 2000: Duc in altum! Dit is wat we aan de heilige Jozef van Cupertino vragen: beweeg ons vooruit, doe ons “de brede weg nemen” in dit nieuwe millennium, dat juist voor ons is begonnen,
Jullie die de wil van de Vader volbracht hebben,
Altijd klaar en gehoorzaam,
Met een blik gericht op de armoede van het Kind,
Verbonden met het Kruis,
Verwonderd in het licht van de Verrezene,
Bevangen in de extase van de Eucharistie,
Nederig en ontvangend zoals de H.Maagd,
Vruchtbaar in jullie zending van getuigende liefde,
Broeder van alles, eenvoudig en gelukkig,
Help ons om getrouw te zijn aan onze roeping,
Dienaren van de mannen en vrouwen van deze onze tijd,
Dappere getuigen van het Leven en van de Waarheid op de weg die Jesus
Christus is.
Enige redding en hoop van de wereld,
Behoedt en begeleidt ons op de weg tot heiligheid,
Op de weg van de zaligmakingen, die Uw Zoon ons gewezen heeft,
Die leeft en regeert met de Vader en de Heilige Geest,
Volmaakte Drieëenheid en eenvoudige Eenheid, Almachtige God voor
eeuwig en eeuwig. Amen.
Rome, September 18, 2002
Feest van Sint Josef van Cupertino.
Frater Joachim A.Giermek
Minister Generaal
|
|
|
|